Het is weer op het snijvlak van ‘wel of geen handschoenen op de fiets’. Deze morgen heb ik met ‘geen handschoenen’ de verkeerde keuze gemaakt. Al ter hoogte van de RAI heb ik de aanvechting om beide handen in de jaszakken te steken. Ik maak wél de juiste keuze om die aanvechting niet in daden om te zetten. Met mijn motoriek zou dat onvermijdelijk eindigen met een opname op de spoedeisende hulp. En dus trap ik lijdend voort. In stilte. Maar inwendig vloekend.

Bij het verpleeghuis aangekomen word ik welkom geheten door zuster Sonja. ‘Goedemorgen, het is toch nog best fris buiten. Er is een uitzendkracht niet komen opdagen. Wil je meteen doorlopen naar huiskamer Picasso om het ontbijt te verzorgen? Dank je wel alvast.’ Het is geen tijd om vragen te stellen, maar om te handelen. En bovendien is Sonja alweer uit het zicht verdwenen. In huiskamer tref ik Klaas, Annie, Marco en mevrouw Van Rooy. De drie laatstgenoemden hebben alle aandacht voor het ontbijt. Klaas niet. Hij is – getuige een luid, herhaaldelijk en indringend geroepen ‘Kom nou!’ – op zoek naar zijn hond Bas. Ik lieg dat Bas boven in zijn mandje ligt en nog geen zin heeft om aan de dag te beginnen. Ter geruststelling leg ik mijn rechterhand op de linkerhand van Klaas. ‘Kouwe klauw’, oordeelt hij adequaat. Ik loop naar de keuken om mijn handen onder de warme kraan te houden. Dat heeft het gewenste effect. Klaas accepteert mijn handoplegging en gebruikt de vrije hand zelfs om aan het ontbijt te beginnen.

‘Ik vind het anders geen gezicht, twee mannen zo innig met de handen in elkaar.’ Het oordeel van Annie is hard. Mijn oprechte poging tot hulpverlening, teruggebracht tot ongewenste intimiteit. Het is geen gemakkelijke wereld waarin ik verkeer. ‘Ach, mens. Wat kan jou dat schelen? Als die man daar nou rustig van wordt. Hij heeft toch geen kwaad in de zin?’, zegt Marco. Ik kan naar eer en geweten zeggen: dat heeft ‘hij’ inderdaad niet. Ik ben Marco dankbaar voor zijn steun. Annie is echter niet overtuigd. ‘Vroeger zeiden we over mannen die zo aan elkaar zaten, dat ze van de verkeerde kant waren.’ Getuige een zwaar zuchten en een indrukwekkend aangezet schouderophalen, gelooft Marco niet in een verdere uitwisseling van gedachten.

De intimiteitsdiscussie lijkt geheel langs Klaas heen te gaan. Hij heeft vrede gevonden in ontbijtkoek met een dikke laag roomboter en hagelslag. ‘Ach broeder, als u straks klaar bent met die meneer: zou u dan misschien ook even uw hand op de mijne willen leggen? Ik heb daar zo’n behoefte aan’, mengt mevrouw Van Rooy zich in het gesprek. Ik zeg haar de gevraagde hand toe, maar geef aan dat ik eerst verder moet met de voorbereiding van het ontbijt voor de bewoners die nog niet in de huiskamer gearriveerd zijn. Keurig conform de prioriteitsvolgorde in de piramide van Maslow. Annie en Marco hebben de focus weer volledig gericht op het ontbijt. Mevrouw Van Rooy knikt me met toegeknepen ogen toe. Ik interpreteer het als instemming met mijn gemaakte keuze.

Job van Amerongen werkt als ggz-verpleegkundige voor Brentano, een instelling voor ouderenzorg in Amstelveen en als flexkracht voor de dagbesteding voor jonge mensen met dementie van het Zonnehuis, locatie De Luwte’, in dezelfde gemeente Reageren? j.vanamerongen@brentano.nl