Een waardevol artikel dat terecht aandacht vraagt voor de ethische dilemma’s rond behandeling bij mensen met dementie. Vanuit Omgevingszorg volgens de Brein Omgeving Methodiek zou ik daar graag nog een perspectief aan toevoegen. Het gedrag van mevrouw is inderdaad communicatie, maar ook een signaal dat haar brein wordt overvraagd door een onbekende, prikkelrijke en onveilige omgeving. Juist het ziekenhuis kan door de vele prikkels, het hoge tempo en de onbekendheid het functioneren van het brein ernstig belemmeren.
De vraag is daarom niet alleen: is deze behandeling medisch en moreel passend? Maar ook: hoe kunnen we de omgeving zo aanpassen dat het brein de behandeling überhaupt kan begrijpen en verdragen? Soms blijken met relatief eenvoudige aanpassingen – rust, vertrouwde gezichten, herkenning, communicatie afgestemd op de mogelijkheden van het brein – veel stress en verzet te verminderen.
Omgevingszorg is daarmee geen alternatief voor medische of ethische afwegingen, maar een essentieel onderdeel ervan. Door ook de omgeving mee te nemen in de besluitvorming ontstaat vaak meer ruimte voor passende zorg, betere samenwerking met naasten en uiteindelijk meer kwaliteit van leven.