Het is een vraag die ons van jongs af aan bezighoudt. En een vraag die ooit eens in een verrassende reclame aan een volwassene werd gesteld. Ik moest erom lachen, want inderdaad: je kunt altijd iets nieuws leren en proberen.
Zelf dacht ik altijd te gaan werken in de gehandicaptenzorg. Mijn stages als tiener bestonden dan ook uit werken in een logeerhuis voor jongeren met zowel somatische als verstandelijke beperkingen, in het speciaal onderwijs en bij een dagbesteding voor kleine kinderen met een beperking. Ik genoot ervan iets voor hen te kunnen betekenen. Tot ik op mijn achttiende onverwacht ernstig ziek werd door een hersenvliesontsteking, een tijd in het ziekenhuis lag en lang moest herstellen. De periode om een stage te zoeken liep ik mis, dus koos ik voor iets randoms. Ik kwam op een dagbehandeling voor mensen met dementie (PG) terecht. Ik wist niets van dementie, maar voelde direct veel affectie. Ook voor de ouderen. De mensen die Nederland herbouwden na de oorlog, zes dagen per week werkten en ook nog een avondschool volgden. Die voltijd voor een gezin zorgden toen de was nog door de wringer ging en de kolen nog op het vuur lagen. Maar ook de mensen die de eerste mens op de maan zagen landen. Ik kreeg geen genoeg van alle (levens)verhalen. Om dan te zien wat dementie aanricht… Ik zag het als een uitdaging om iedereen te leren kennen en hen te helpen een zo volwaardig mogelijk bestaan te organiseren.
Ik begon als stagiair, had vervolgens een weekendbaan en werkte daarna fulltime op twee dagbestedingen. Op mijn vijfentwintigste ging ik aan de slag als casemanager dementie, wat ik nu nog steeds doe. Achteraf gezien was ik echt een snotneus, zo werd ik vaak ook gekscherend genoemd. In die tijd leerde ik vooral dat je niet altijd vooraf alle kennis hoeft te hebben, maar dat een natuurlijke, oprechte interesse in mensen je altijd verder brengt. Inmiddels moet ik schoorvoetend bekennen dat ik niet langer tot de jonge generatie behoor. De dokters en psychologen in mijn team zijn jonger dan ik. Wanneer ik mijn collega vraag om mij wegwijs te maken in het nieuwe digitale dossier, besef ik meer dan ooit dat ik niet langer die jonge casemanager ben, maar die ‘langzitter’ die ervoor moet waken niet vastgeroest te raken. Ik maak graag plaats voor de nieuwe generatie: jongeren met frisse blikken en vol nieuwe ideeën. Zij zijn onze toekomst en we gaan ze ook hard nodig hebben nu het zorginfarct al merkbaar is.
Dit jaar ben ik ook alweer tien jaar redacteur bij DementieVisie, iets waar ik trots op ben. In deze editie starten we met een nieuwe reeks, NextGen, waarin we de nieuwe generatie zorgverleners aan het woord laten. Hoe kwamen zij in de dementiezorg terecht, en vooral: wat maakt dat zij hier nog steeds bewust voor kiezen? Laat je meevoeren in hun visie op dementie en goede zorg. En laat je inspireren door hun creatieve ideeën en mooie toekomstplannen. Deze nieuwe generatie helpt het soms stoffige imago van de dementiezorg te verbeteren en inspireert hopelijk nog meer jongeren om te kiezen voor dit mooie vak.
Wie weet begint het na het lezen van deze reeks ook bij jou te knagen en denk je: wat wil ik later eigenlijk worden?
Lies Orthmann is redacteur van DementieVisie en werkt als casemanager Mobiel Geriatrisch Team